KRAL ODİN’İN TURKLAND’DAN İSKANDİNAVYA’YA GÖÇÜ

ODİN

Bir (Saka-İskit Türkü) AS'ların Türk Kralı

ODIN

A (Saka-Scythian Turk ) Turkish King of the AS

ODÍN

A (Turco Saka-Escita ) Rey Turco de los AS

ODİN'İN GÖÇ YOLU VE TURKLAND

Prof. Dr. Osman KARATAY

İskandinavya kültüründe Türklükle ilgili öğelerin aranması kuşkusuz uç bir fikir olarak görülecektir. Ama hem bu bölgenin Avrasya jeopolitik alanının bütünleyen bir uzantısı olması, hem de Türk varlığı ve etkisinin İskandinavya’dan çok daha ücra köşelere ulaşmış olması, böyle bir incelemenin konusunu görecelileştirmektedir. Dolayısıyla, aslında böyle bir incelemede geç kalındığını vurgulamalıyız. Biz Türklükle İskandinavya’yı telif eden ilk bahislere dokuz yıl kadar önce rastlamış ve bir kısmını İran ile Turan adlı kitabımızda kullanmıştık (Karatay 2003: 84-85, 204). Daha sonra araştırmalarımız derinleşti ve nihayet bunun bir araştırma projesi içinde ele alınmasının uygun olduğu düşüncesiyle konuyu üniversite destekli tez projesi olarak bir öğrencimize havale ettik. Bu çalışma halen devam etmektedir ve ilk ürünleri Nisan 2010’da Çeşme’de yapılan II. Uluslararası Türk Dünyası Kültür Kongresi’nde sunulmuştur. Bu bildiride bu serüvenin başlangıcını belirleyen, bizi bu çalışmaya sevk eden tarihi kaydı aktarıp yorumlamak istiyoruz. Sağalar çoğunlukla 1190’dan itibaren İzlanda’da kayda geçirilmiş olan, kuzeyin German halklarının kahramanlık hikâyeleridir. Almanya ve İngiltere’ye uzanan geniş bir sağa dünyası vardır ama biz bu kelimeden daha çok İskandinavya bölgesinin sagalarını anlıyoruz ve Danimarka, Norveç ve İsveç’in eski ahalisinin önde gelenlerinin destan; tarihlerini okuyoruz. Bunlardan en önemlisi 1230 civarında İzlanda’da Snurri Sturlusor adlı rahip tarafından kaleme alınan ve bizim Heimskringla adını verdiğimiz bir sağa külliyatıdır; bu sagaların her biri münferit bir krala adanmıştır ve bunlar tarihi bilgilerdir. Ama kitap ilk sayfasında esrarlı coğrafi tariflerin bulunduğu bir giriş sagasıyla başlar ki, çağdaşlarımız burayı ‘ustûre’ bölümü olarak görmüş, hatta bazı yayınlarda kitaba alma ihtiyacı bile duymamışlardır.[1] Norveç hanedanı Ynglinga’nın kökenini açıkladığı için bu adla ayrı sağa olarak değerlendirilen bu giriş bölümünde, hanedanın atası olan, sonradan müşrik Viking zihninde avenesiyle birlikte tanrılaştırılan Odin adında birinin Orta Asya’dan İskandinavya’ya göçü anlatılmaktadır. Sturluson bu eserinden on yıl kadar önce de Hıristiyanlık öncesine ait bilgileri bir araya getirip ayrı bir eser kaleme almıştır. Prose Edda olarak bilinen eser, önceki dönemi daha büyük ayrıntılarla sunar. İki eser arasında Odin’in göçüyle, daha doğrusu göçten önce yurduyla ilgili bilgi seviyemizi kökten etkileyecek bir fark yoktur, ancak Prose Edda’da Ynglinga’da tahmin edeceğimiz bazı şeylerin cevapları açık olarak bulunur. Bu göçten önce birkaç kelimeyle Odin’den bahsetmek gerekir. Orta Asya’nın batısından, As halkının önderi olan Odin, her şeyden önce bir kahramandır ve elhak savaşçıdır. Bütün savaşları kazanmak onun yazgısıdır. Hatta Asların Odin’in yönetiminde yaptığı Don nehri boylarındaki Vanlarla savaş insanlık tarihinin ilk savaştır ve pek çok eski Norse kaynağında geçer (O’Donoghue 2008: 24). Böyle güçlü birinin fizikötesine uzanması da tabiidir ve Odin savaşçılığının yanında güçlü sihir bilgisiyle de karşımıza çıkar (Porsteinsson 1972: 12). Dolayısıyla, bir düşünceye göre, onu bu yönleriyle bir baş kam olarak görmek daha doğrudur (Jön 1999: 69). Onun bilgeliği ve sihir gücü, bir sihir sistemi ile telif edilen oyma yazıya da şamildir. Beklendiği şekilde, Odin Türklerin de kullandığı bu yazıyı icat eden kimsedir (Looijenga 2003: 80; Daly 2004: 78). Bu kadar üstün niteliği şahsında birleştiren Odin’in tamamına yakını bu niteliklerin tarifi olan 200’e yakın lakabı vardır (Daly 2004: 63, 67). Bu kadar çok övülen ve üstün tutulan bir kahraman, daha sonraki kuşaklar içinde tanrılaştırılacaktır ama tuhaf olan şey niteliklerinde değişme olmamasıdır. Yani, tanrı olarak görülmekle birlikte, aslında üstün güçleri olan bir insandır. Bunu Hıristiyan bir rahibin hiç sansüre tabi tutmadan yazması da ilginçtir ve Avrupa Ortaçağ’ında beklenmeyecek bir tutumdur. Belki başka bir ülkede bu olmayacaktı. Odin tanrılaştırılınca, German kavimlerinin kültüründe pek çok izinin kalması tabiidir. Örneğin, İngilizcede Çarşamba demek olan Wednesday köken olarak “Odin Günü” (Wodan’s Day) demektir (Looijenga 2003: 80). Heimskringla’nın Odin’in göçünden bahseden kısımları (Ynglinga) şu şekildedir:[2]2 “Kuzeyden, tüm yerleşilmeyen bölgelerin ötesindeki dağlardan, Svıthjöth boyunca tam ismi Tanais (Don) olan bir ırmak akar. Irmak üç kıtayı böler. Doğusu Asya, batısı Avrupa’dır.” Svıthjöth aslında İsveç’tir. 9. yy’da İsveçli Rus bir kabilesinin savaşçıları Rusya’yı ele geçirdiklerinde, Rusya’nın adı ‘Büyük İsveç’ haline geldi. Prose Edda Don nehrinden bahsetmez ama dünyayı üçe ayırdıktan sonra Asya’yı tarif eder:[3] “Dünyanın bu bölümü hoş ve güzeldir… Orası aynı zamanda dünyanın ortasıdır. Orası öteki parçaların her yerinden daha güzel ve iyi olduğu gibi, halkı da armağanları, bilgeliği, güçleri, güzellikleri ve her türden bilimleriyle ünlüydüler. “

Ynglinga’da bu Asya tarifi yoktur ama Prose Edda’da olmayan bir bilgiyi verir ve As halkından bahseder: “Don nehrinin doğusundaki memlekete Asaland veya Asaheim (As ülkesi veya yurdu) denir ve bu memleketin başşehrini Asgard adlarlar. “ Aynı yazarın bir eserinde kıta tarif edilirken, diğerinde o kıtaya isim veren halktan bahsedilmesi herhalde Sturluson’un araştırmalarının gelişimiyle alakalıdır. 1220 sonrasındaki araştırmalarında As halkıyla ilgili bilgileri derinleşti ve bunun sadece bir kıta adı olmadığına kanaat getirerek ve eski kaynaklardan As yurdunun tam yerini tespit ederek Ynglinga’ya ekledi. Bu As bahsi Sturluson’un bilgisinin güncelliği veya eskiliği konusundaki tartışmalarda şaşırtıcı bir gerçeğe işaret eder. Hunların gelişinden önceki dönemde Don nehrinin doğusundaki Aral boylarına kadar uzanan düzlüklerde As adlı bir kavim başı çekiyordu.[4] Vakıa, zamanla onların yönettiği topluluklardan biri olan Alan öne çıkmış, Hunlar da Alanları yenerek bu bölgeyi ele geçirmişlerdir. Güncel durumu çok iyi bildiklerini düşündüğümüz Vikinglerin bir kaynağının bu şekilde hayli eski ama tastamam doğru bir bilgiye sahip olması, sadece eski Yunan ve Latin yeryazım bilgisine vakıf olmalarıyla açıklanamaz. Bu köklü bir geleneğe, eskilerden gelen bir söylenceye işaret ediyor ve başka bir kavmin değil, hâkimiyet alanları nispeten dar olan ve kısa süren As kavminin adını veriyor. Batı bozkırlarında Asların adını taşıyan bir kent, hatta onlarla özdeşleşmiş bir kent bilmesek de, sonraki zamanda derlenen anlatılarda onlara kendi adlarını taşıyan bir şehrin atfedilmesini tabii karşılamalıyız. Ynglinga’dan devam edelim: “Bu başşehirde adı Ödin olan bir yönetici hüküm sürüyordu… Ödin büyük ve uzak ülkelere gidip çok memleketi alan bir savaşçıydı. O derece muzafferdi ki, her savaşta zafer onun yanında olurdu. Zaferin her savaşta onun oluşu halkının inancıydı… Sık sık o kadar uzağa gidiyordu ki, seyahatinde yıllar geçiyordu. “ “Kuzeydoğudan güneybatıya Büyük Swithiod’u diğer memleketlerden ayıran bir dağ silsilesi uzanır. Bu silsilenin güneyi Odin’in büyük mülkünün bulunduğu Turkland’a uzak değildir.” İlk bakışta şöyle bir değerlendirme yersiz olmayacaktır: Ural dağlarının bir bütün olarak algılanması eski yeryazım kitaplarında bilinmediği gibi, Rusya sınırı da o kadar öte gitmezdi ve burada belirtildiği gibi Don nehrinin yukarı mecralarında biterdi. Bu bölgede memleketleri ayıracak derecede kaydadeğer olarak sadece Kafkaslar göze çarpıyor. Onda da yön sorunu vardır. Karpatlar burada dendiği istikamette uzanır ama işbu bahiste kapsam dışı kalmaktadır. Kafkasların güneyi Sturluson’un yaşadığı günlerde elhak Turkland idi. Ancak Sturluson’un önceki eseri olan Prose Edda’da Turkland başka anlatılır: “Dünyanın ortasının yakınlarında bizim Turkland dediğimiz yere, en gösterişli yapı yapıldı ve yurt kuruldu. Buraya Troya dendi… (Troya krallarından Mennon’un oğlu Tor) kendisini şimdi bizim Trudheim dediğimiz Trakya ülkesi için çalışmaya verdi. Daha sonra ülkeden ülkeye gezmeye başladı… (Onun neslinden gelen Friallaf’ın da) bir oğlu vardı. Adı Voden idi. Biz ona Odin diyoruz. O bilgeliği ve becerileriyle ünlüydü. “ Bu metinde çağdaş eleştirmenlerin isim benzerliğine bağladıkları öğeler tastamam vardır. Yazar Troya, Trakya ve Türk kelimelerinin ses çağrışımlarından sonuna kadar istifade etmiştir. Bugün Kuzeylilerin en çok kullandığı özel isimlerden biri olan Thor da buna eklenir. Ama bunu yukarıda belirttiğimiz gibi, ‘müdakkik araştırmalar’ öncesindeki bilgisiyle açıklamalıyız. Öbür türlü, Anadolu Selçuklu devleti Alaaddin Keykubat önderliğinde en parlak devrini yaşıyor olsa da, o günlerde sadece Trakya değil, Batı Anadolu’nun dahi Turkland olarak görülemeyeceğini, Bizans’ın hala kaya gibi yerinde durduğunu biliyor olacaktır. Eskiçağlarda Batı Anadolu’da bir Turkland aramak için ise ne Sturluson’un, ne de bir başkasının faydalanabileceği bir kaynak bulunmamakta, en azından henüz bilinmemektedir. Dolayısıyla Prose Edda’daki bu bilgiyi geçmeliyiz. Zaten yazar 10 yıl kadar sonra yazdığı yeni eserinde Troya veya Trakya atfını kullanmaz. O da eski bildiklerini geçmiştir. Göçün sebebini her iki kaynak da Odin’in gururunu incitmeden açıklamaya çalışır. Prose Edda’ya göre Odin “bilgeliğiyle dünyanın kuzeyinde adının çok yüksek tutulacağını ve bütün kralların hepsinden fazla onurlandırılacağını anladı. Bu onda Turkland’dan[5] ayrılma hissi uyandırdı.” Ynglinga’da göç çok somut bir sebebe, bir dış tehdide bağlanır: “O zamanlar Romalıların reisleri dünyanın çok yerine yayılıp tüm halkları kendilerine bağlamışlardı ve bu sebeple pek çok reis kendi mülkünden kaçmıştı. Fakat uzak görüşlü olan ve sihir gücü bulunan Odin kendi soyunun dünyanın kuzey yarısına gelip yerleşeceğini biliyordu. “ Buradaki Roma baskısı öğesi ilk bakışta Turkland’ın Türkistan olma ihtimalini bir kez daha bertaraf etmektedir. Ayrıca, Odin dünyanın güney yarısı veya tarafı olarak nitelenebilecek bir yerde yaşıyordu ki, herhalde Vanaland ve Asaland ile aynı enlemde olan Türkistan bu şekilde görülemezdi. Buna karşılık, yoğunlaşılan bölgenin güneyine düşen Azerbaycan, Kafkas dağlarının kuzey ile bağlantıyı kesmeleri hasebiyle, güney ile daha bütünleşiktir. Odin’in Göç Yolu Göç bahsini Prose Edda şöyle anlatır: “Arkasında genç, yaşlı, kadın, erkek, kalabalık bir grupla yola çıktı. Yanlarında çok değerli şeyler vardı. Hangi ülkede nereden geçerlerse geçsinler haklarında övgüyle söz ediliyordu. Onların insandan çok tanrılara benzedikleri söyleniyordu. Saxland’a gelinceye dek durmadılar. Odin burada bir süre konakladı ve buraların büyük bir bölümünü egemenliğine aldı. Ülkenin korunmasını üç oğluna verdi… Odin daha sonra yolunu kuzeye doğru sürdürdü ve Reidgotaland’a (Danimarka) geldi.” Ynglinga’daki bahisler bu metinle uyuşur, ancak ‘tanrı gibi’ olan Odin ve avenesi, on yıl sonra ‘tanrı’ haline gelirler: “Bu yüzden kardeşleri Ve ve Vilje’yi Asgard’da bıraktı ve kendisi tüm tanrılar ve diğer insanların büyük bir kısmıyla önce batıya Gardarike’ye, sonra da güneye Saxland’a doğru göçe başladı. Pek çok oğlu vardı, Saxland’da geniş bir devlete boyun eğdirdikten sonra oğullarını o memleketin yönetimine bıraktı. Kendisi kuzeye denize doğru gitti ve Fyen’deki Odins denen bir adayı kendine yurtluk aldı. “ Biz göçten sonra kuzeyde yapılanlar konusuna girmeyeceğiz. Destanda beklendiği üzere, sağa sola fütuhat girişimleri, yerli halk ile ilişkiler, hanedanın yerleşmesi ve nihayet yeni bir ulusun doğması konuları izlenmektedir. Bu bahisleri tastamam efsane, dolayısıyla uydurma olarak gören halkiyatçılar, ardından adı geçen mekân ve kavramlara derin mitolojik manalar yüklemişlerdir. Örneğin, Asgard basitleştirici bir anlatımla tanrıların mekânı olarak sunulur. Merkezîdir. Onun etrafında Midgard (‘Orta Kent’) vardır. Burası insanların mekânıdır. Bilinen dünya ile engin okyanuslar arasında ise devlerin mekânı vardır (O’Donoghue 2008: 17). Halbuki burada tarihi bir hadiseye işaret edilmektedir. Bir göç vardır. Metinlerde bu göç hikâyesini İsrailiyyat bilgisine bağlayacak, dolayısıyla Babil’den başlatacak bir veri bulunmuyor. Troya iyi bilinir ama Yunan barbarlığı karşısında uğradığı felaketiyle bilinir. Buradan göç alışıldık bir figür değildir. As ülkesinden göçün ise, bildiğim kadarıyla, başka hiçbir yerde örneği yoktur. Ulusların türeyiş ve köken efsanelerinde göç evrenseldir ama çıkanakları özgünlük arz ediyorsa, münferit olarak ele almalı ve kendi içinde değerlendirmeliyiz. Böyle bir göçü tarih bilgimizle telif etmek için tek başvuracağımız kaynak şimdilik oyma yazının başlangıcı olarak gözüküyor. Bu yazıyı sagada dendiği gibi Odin veya Türklerin yaşadığı yerlerden birileri getirip İskandinavlara öğretti ise, bu göç MS 2. yy’dan daha geç olmamalı. Bu tarih Aral-Hazar bozkırlarında As egemenliğinin sonlarına denk gelir. Bu aynı zamanda İskandinavya’dan Gotların bozkıra geliş tarihidir ve aynı günlerde bozkırdan İskandinavya’ya doğru ters istikamette bir göç düşünmek ilk bakışta eğlenceli olacaktır. Ancak bir ara bozkırın büyük bir kesimine hâkim olan ve eskiçağ yazarları nezdindeki önemlerine binaen bugün kullandığımız Asya kıta ismine babalık eden bir halkın ortadan kalkarken bazı kısımlarının da kuzey cihetine gittiğini düşünmekte beis yoktur. Altay dağlarının kuzeyindeki düzlüklere ulaşan ve Göktürk yazıtlarda karşımıza Az Budun olarak çıkan bu halkın bir hissesi de batıda ve kuzeyde dağılmış olabilir. Değilse nereye gittiklerini sormak lazımdır. Dolayısıyla, bozkırda Asların ortadan kalkışı ve İskandinavya’da oyma yazının belirmesinin tarihsel denkliği Asaland’dan bir göç konusundaki sıkıntıyı ortadan kaldırıyor. Fakat Turkland’ı nasıl açıklayacağız? Asaland Sturluson’un sonradan yaptığı bir açıklama, bir tarih şerhi. Ynglinga’ya göre As kesinlikle onun halkının ismi; hatta İskandinavya’ya göçtüklerinde bile bu ismi kullanıyorlar. Bu bir. İkinci gerçek ise çıkanağın Turkland olduğudur. Prose Edda bunu açıkça söylüyor. Ynglinga ise çıkanağı Roma etki bölgesine, yani Azerbaycan arazisine yerleştirdiğinden ve buraya Turkland adını verdiğinden aynı şeyden bahsediyor. Biz Asaland ile Turkland’ın birini Kafkasların kuzeyine ve diğerini güneyine yerleştirip ortada iki ülkeden bahis olduğunu söyleyebiliriz ama Sturluson ne iki ayrı ülkeden bahsettiğini ima ediyor, ne de bunları telif edecek bir yol gösteriyor. Açıkça, sonradan derinlemesine öğrendiği Aslar konusu onun Türkland bilgisinin üzerine oturmuş, Asland’ı yeni eserinde kullanmış ama Turkland’ı ne yapacağını bilemeyerek müphem ifadelerle bırakmıştır. Tarih bilgimiz aslında Azerbaycan açıklamasına imkân tanıyor. MÖ ilk binyılda Aras nehrinin doğusu, Nahcivan ve ötesi Aza ülkesi olarak biliniyordu ve Strabon’un zamanına kadar böyle kullanılmış gözüküyor (Ağasıoğlu 2000: 13). Strabon çağında Roma tazyikini Kafkasların güneyinde tahayyül edebiliriz ama o günlerde bu bölgede Aza halkından haber veren başka kaynaklar olmadığı gibi, yakın tarihteki bir göçü de bilmiyoruz. Bozkır Azlarının kaynağı Azerbaycan’daki halk ise, göç daha önceden gerçekleşmiş olmalıdır. Zira Strabon doğmadan bir asır önce Asii kavmi müttefikleriyle birlikte kuzeyden gelip Maveraünnehr’i işgal ediyordu (Czegledy 1999: 36-39).

Böylece, coğrafi tanımlama açık olmakla birlikte Turkland’ın Azerbaycan oluşu konusunda soru işaretleri beliriyor. Sturluson o çağda Urartu yazılarını okuyamayacağına göre, Azerbaycan’daki Azları nereden öğrenmişti? Çünkü arada en az 1400 yıl var. Sözlü tarih bilgisinin nesiller boyu çok küçük sapmalarla aktarıldığı geleneksel bir toplumda, Kafkasların güneyindeki yurtla ilgili hatıraların 1400 yıl yaşaması fazlasıyla mümkündür. Lâkin bu kez de Azerbaycan’dan çıkış ile İskandinavya’ya gidiş arasında dört asırlık bir boşluk beliriyor. Bu bilgiye, daha doğrusu yoruma biz ancak şimdilerde ulaşabiliyoruz. Sturluson bunu bilmiyordu ve tek kademeli bir göç tasarlıyordu. Hâlbuki derlediği söylenceler iki ayrı ülkeden bahsediyor. İşte bunlardan birini doğru olarak Asaland şeklinde tespit etmiş, diğerini ise kendi döneminin bilgisine başvurarak ve “dağı arkasına alarak” Azerbaycan olduğu aşikâr olan Turkland olarak açıklamıştır. Bizim sorduğumuz soruları kendisinin de sorduğunu tahmin ediyoruz ki, bu çelişkileri gidermeye çalışmış ve yapabildiği tek iş olarak Turkland’ı Rusya’nın yakınına yerleştirmiştir. Burada Turkland’ın kitabî bir bilgiyi mi temsil ettiği, yoksa geleneklerden mi derlendiği sorusu gelecektir ve hemen herkes birinciyi söylemektedir. Ama Turkland Uralların güney ucundaki bölgeyi anlatamaz mı? Bu gayet tabii ve muhtemeldir. Hazar bozkırlarında Asların yaşadığı dönemde hemen kuzeydeki ormanlık bölgede üç eskiçağ kaynağının Turkae adını verdiği kavim yaşıyordu ve asırlar sonra bu bölgeden çıkıp gelen ve Göktürklerle hiçbir ilgileri olmayan Macarlar da kendileri için Türk adını kullanıyorlardı (incelemesi için bkz. Karatay 2009). Burada işe yarayabilecek ayrıntı ise Aslar ile Türklerin bu bölgeden silinmesinin yaklaşık aynı günlerde olduğudur. Odin dört asır yaşayamayacağına göre, onun Turkland’ı Azerbaycan olamaz. Azerbaycan’dan, yani büyük dağ silsilesinin ardındaki ülkeden göç bir şekilde geleneklerde korunmuş olabilir, ama Odin Asaland ve Turkland’ın, yani Batı Asya’nın bir hükümdarıydı ve belki de As egemenliği döneminin son parlak kişiliğini temsil ediyordu. Üstelik Türk dünyasındaki ve hele Türk kültüründeki bazı verilerden onun gerçekten göç etmediğine hükmetmek de mümkündür; aynen Selçuk Bey’in kendisinin Türkistan’da kalması ama isminin Anadolu’ya gelmesi gibi bir durum burada da vaki olabilir. Bunu başka bir araştırmada ele almak yerinde olacaktır. Prof. Dr. Osman KARATAY Ege Üniversitesi, TDAE, Bornova – İzmir Not: Bu tebliğ, Ege Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri kapsamındaki 2009-TDAE-003 no’lu proje desteğiyle hazırlanmıştır. Alıntı Kaynak: https://ege.academia.edu/OsmanKaratay ________________________________________ KAYNAKLAR AĞASIOĞLU, Firidun, AzerXalqı, Bakı, 2000. BRODEUR, A. G., The Prose Edda by Snorri Sturluson, London – New York, 1923. CZEGLEDY, Kâroly, Turan Kadimlerinin Göçü, çev. G. Karaağaç, İstanbul, 1999. DALY, Kathleen L., Norse Mithology A to Z, New York, 2004. J0N, A. Asbjörn, “Shamanism and the Image of the Teutonic Deity, Ödinn”, Folklore, X (1999), s. 68-76. KARATAY, O., İran ile Turan: Hayali Miletler Çağında Avrasya ve Ortadoğu, Ankara, 2003., “Ergenekon Öncesindeki Felaket Hakkında Bir Tarihleme Denemesi”, 1. Uluslararası Uzak Asya’dan Ön Asya’ya Eski Türkçe Bilgi Şöleni, Afyon Kocatepe Üniversitesi, 18-20 Kasım 2009.

KARATAY, O., Aygün, E., “Alpler ve Elfler: Türk ve İskandinav Dünyalarında Kahramanlık Olgusu”, II. Uluslararası Türk Dünyası Kültür Kongresi, 119-25 Nisan 2010, Çeşme – İzmir. LAGERBRİNG, Sven, İsveççenin Türkçe ile Benzerlikleri. İsveçlilerin Türk Ataları, çev. Abdullah Gürgün, İstanbul, 2008. LOOİJENGA, Tineke, Texts and Contexts of the Oldest Runic Inscriptions, Leiden Boston, 2003. O’DONOGHUE, Heather,From Asgard to Valhalla: The Remarkable History of the Norse Myths, London, 2008. Snorre Sturlason, Heimskringla: The Norse King Sagas, çev. S. Laing – P. G. Foote, London – New York, 1961. Snorri Sturluson, Heimskringla: History of the Kings of Norway, çev. L. M. Hollander, Austin, 2002. PORSTEİNSSON, Steingrımur J., “The Cult of Ödinn in Iceland”, Nine Norse Studies, yay. G. Turville-Petre, Bristol, 1972. Dipnotlar: [1] Örn. Bu sagayı İngilizceye ilk çeviren Samuel Laing’in özgün çevirisinde ve önceki baskılarında yer almasına rağmen, onun çevirisinin kullanıldığı Norrcena Society’nin 1907 baskısında (London, Copenhagen, Stockholk, Berlin, New York) bu bölüm bulunmaz ve doğrudan ilk kral sağası olan Kara Halfdan’a geçilir. Bunu büyük ölçüde bu bölümün içeriğinden duyulan rahatsızlığa, bir ölçüde de sagalara karşı 20. yy başlarında gelişen isbatiyeci ve eleştirici tutuma bağlayabiliriz. [2] Biz bu çevirileri Laing’in eski metiniyle (London-New York 1961: 7-11) Hollamder’in (Austin 2002: 6-10) İngilizceye çevirilerinden karşılaştırmalı olarak yaptık. Temelde büyük farklılıklar olmamakla birlikte, bazı ifadelerde iki metni telif etmek gerti. Bu konuyu çalışan arkadaşımızın yakın bir gelecekte İzlanda dilinden doğrudan çeviri yapmasını umuyoruz. [3] Prose Edda metinleri Lagerbring’in kitabının çevirisinden (2008: 74-77) aktarılmıştır. Brodeur’ün çevirisinde (1923: 6-12) bazı anlam farklılıkları bulunmakta ise de, metin tahlili buradaki konumuz olmadığından ayrıntıları meğersimeyeceğiz. [4] Aslar hakkında Türkçede en geniş bilgi Czegledy’de bulunabilir (1999: 33-66). [5] Eseri çeviren Gürgün Turkland geçen yerlerde Türkiye kelimesini kullanıyor ama biz sahihliğine halel gelmemesi açısından esas biçimi yazdık. *** TÜKAV –Türk Kültürünü Araştırma ve Tanıtma Vakfı

---

ODIN'S MIGRATION PATH AND TURKLAND

Prof. Dr. Osman KARATAY

Searching for items related to Turkishness in Scandinavian culture will undoubtedly be seen as an extreme idea. But both the fact that this region is an integral extension of the Eurasian geopolitical space, and the fact that Turkish presence and influence have reached much more remote corners than Scandinavia, relativizes the subject of such an examination. Therefore, we should emphasize that it is actually late in such an examination. We came across the first bets that copyrighted Turkishness and Scandinavia about nine years ago and used some of them in our book Iran and Turan (Karatay 2003: 84-85, 204). Later, our research deepened and finally, considering that it was appropriate to address this in a research project, we referred the subject to a student as a university-supported dissertation project. This work is still ongoing and the first products were made in Çeşme in April 2010 during the II. It was presented at the International Turkic World Culture Congress. In this statement, we would like to convey and interpret the historical record that marked the beginning of this adventure and led us to this study.

The survivors are mostly heroic stories of the Germanic peoples of the north, which have been recorded in Iceland since 1190. There is a wide world of right extending to Germany and England, but we understand the sagas of the Scandinavian region more than this word, and we read the sagas; histories of the leading old people of Denmark, Norway and Sweden. The most important of these is a collection of rights written by a priest named Snurri Sturlusor in Iceland around 1230 and which we call Heimskringla; each of these sagas is dedicated to an individual king, and these are historical information. But the book begins with an introductory saga with mysterious geographical descriptions on the first page, which our contemporaries saw as the ‘razor’ section, and even in some publications they did not even need to include in the book.[1] In this introduction, which is considered as a separate right by this name because it explains the origin of the Norwegian dynasty Ynglinga, the migration from Central Asia to Scandinavia of a man named Odin, the ancestor of the dynasty, who was later deified along with his aven in the polytheistic Viking mind, is described. About ten years before this work, Sturluson collected information about the Decadence of Christianity and wrote a separate work. The work known as the Prose Edda presents the previous period in greater detail. There is no difference between the two works that will radically affect our level of knowledge about Odin's migration, or rather his homeland before the migration, but the answers to some of the things that we Decipher in the Prose Edda are clearly found.

Before this migration, it is necessary to mention Odin in a few words. Odin, the leader of the As people from the west of Central Asia, is first of all a hero, and elhak is a warrior. It is his destiny to win all wars. In fact, the battle with the Vans along the Don river, which the Aces conducted under the direction of Odin, is the first war in human history and is mentioned in many old Norse sources (O'Donoghue 2008:24). It is also natural for such a powerful person to reach beyond the physical, and in addition to Odin fighting, he also comes across with a strong knowledge of magic (Porsteinsson 1972: 12). Therefore, according to one idea, it is more correct to see him as a leader in these aspects (Jön 1999:69). His wisdom and magic power are also shamil to the engraved inscription copyrighted by a magic system. As expected, Odin is the one who invented this writing, which is also used by the Turks (Looijenga 2003:80; Daly 2004: 78). Odin, who combines such superior qualities in his person, has about 200 nicknames, almost all of which are descriptions of these qualities (Daly 2004: 63, 67). A hero who is so highly praised and held superior will be deified in later generations, but the strange thing is that there is no change in his qualities. That is, although he is considered a god, he is actually a person with superior powers. It is also interesting that a Christian priest wrote this without subjecting himself to censorship at all, and it is an attitude that would not have been expected in the European Middle Ages. Maybe this would not have happened in another country. When Odin was deified, it is natural that many traces of him remained in the culture of the Germanic tribes. For example, Wednesday, which means Wednesday in English, is originally “Odin's Day” (Wodan's Day) (Looijenga 2003:80).

The parts of the Heimskringla (Ynglinga) that mention Odin's migration are as follows:[2]2 “From the north, from the mountains beyond all the uninhabited regions, a river flows along the Svithjöth, the full name of which is Tanais (Don). The river divides the three continents. The east is Asia, the west is Europe.”

Svithjöth is actually Sweden. 9. in the middle of the century, when the warriors of a Swedish Russian tribe conquered Russia, the name of Russia became ‘Great Sweden’. The Prose Edda does not mention the Don river, but after dividing the world into three, it describes Asia:[3] “This part of the world is pleasant and beautiful... it is also the middle of the world. Just as it was more beautiful and good there than anywhere else in the other parts, its people were famous for their gifts, wisdom, strength, beauty and science of all kinds. “

There is no description of this Asia in Ynglinga, but Prose gives information that is not in the Edda and mentions the As people: “The country east of the Don river is called Asaland or Asaheim (the land or homeland of As), and they call the capital of this country Asgard. “

While the continent is described in one work of the same author, the mention of the people who named that continent in the other is probably related to the development of Sturluson's research. in his research after 1220, his knowledge about the As people deepened, and he added to Ynglinga, believing that it was not just a continental name, and identifying the exact location of the As homeland from ancient sources. This Ace bet points to a surprising fact in the debate over the timeliness or antiquity of Sturluson's knowledge. In the period before the arrival of the Huns, a tribe called As was the leader in the plains extending to the Aral mountains east of the Don river.[4] In fact, over time, the Area, one of the communities ruled by them, came to prominence, and the Huns conquered this region by defeating the Areas. The fact that a source of the Vikings, who we think knew the current situation very well, had a very old but completely accurate information in this way cannot be explained only by the fact that they were based on ancient Greek and Latin written knowledge. This points to a well-established tradition, a legend from the ancients, and gives the name not of another people, but of the As people, whose areas of dominance were relatively narrow and lasted for a short time. Although we do not know of a city named after the Aces in the western steppes, or even a city identified with them, we should naturally welcome the attribution of a city bearing their names to them in the narratives compiled at a later time. Let's continue from Ynglinga:

“There was a ruler in this capital city whose name was Odin ... Odin was a warrior who went to big and far countries and took a lot of hometown. He was so victorious that victory would be on his side in every battle. It was the belief of his people that victory was his in every battle... He often went so far that years passed on his journey. “

“From northeast to southwest stretches a mountain range that separates Great Swithiod from other hometowns. The south of this range is not far from Turkland, where Odin's great estate is located.”

At first glance, the following assessment would not be out of place: just as the perception of the Ural mountains as a whole was unknown in ancient textbooks, the Russian border would not have gone that far and, as mentioned here, would have ended at the upper reaches of the Don river. In this region, only the Caucasians stand out as significant enough to distinguish the hometowns. He also has a problem with direction. The Carpathians lie in the direction they are called here, but they are excluded from the scope of this bet. The south of the Caucasus was elhak Turkland in the days when Sturluson lived. However, in Sturluson's previous work, Prose Edda, Turkland is described differently: “Near the middle of the world, in the place we call Turkland, the most spectacular structure was built and a dormitory was established. This place was called Troy ... (Tor, the son of Mennon, one of the Trojan kings) gave himself to working for the Thracian country, which we now call Trudheim. Then he started traveling from country to country... (Friallaf, who came from his generation, also had a son). His name was Voden. We call him Odin. He was famous for his wisdom and skills. “

There are exactly the elements in this text that contemporary critics attribute to the similarity of names. The author has made full use of the sound connotations of the words Troy, Thrace and Turkish. Thor, one of the special names that Northerners use the most today, is also added to this. But as we mentioned above, we should explain this with the knowledge of ‘regular research’ before. Otherwise, even though the Anatolian Seljuk state is experiencing its brightest period under the leadership of Alaaddin Keykubat, he will know that even Western Anatolia, not only Thrace, could not be considered Turkland in those days, Byzantium still stands in place like a rock. Anadolu Selcuklu state is living in its brightest period. As for the search for a Turkland in Western Anatolia in ancient times, there is no resource that Sturluson or anyone else can use, at least not yet unknown. Therefore, we must pass on this information in Prose Edda. Anyway, the author does not use the Troy or Thrace reference in his new work, which he wrote about 10 years later. He has also passed on the old knowledge.

Both sources try to explain the reason for the migration without hurting Odin's pride. According to the Prose Edda, Odin “in his wisdom understood that his name would be held very high in the north of the world and that all the kings would be honored more than all of them. This caused him to feel a sense of separation from Turkland[5]." In Ynglinga, migration is attributed to a very concrete reason, an external threat: “At that time, the Roman chieftains had spread to many parts of the world and connected all the peoples to themselves, and for this reason many chieftains had fled their property. But Odin, who was far-sighted and had the power of magic, knew that his own lineage would come and settle in the northern half of the world. “

The Roman print element here once again eliminates the possibility that Turkland may be Turkestan at first glance. Also, Odin lived in a place that could be described as the southern half or side of the world, which probably could not be seen in this way in Turkestan, which is in the same latitude as Vanaland and Asaland. On the other hand, Azerbaijan, which falls to the south of the concentrated region, is more integrated with the south because the Caucasus mountains cut off the connection with the north.

Odin's Migration Path

The Prose Edda describes the migration as follows: "He set out with a crowded group of young, old, women and men behind him. They had a lot of valuable things with them. In whatever country they passed, wherever they passed, they were praised. It was said that they looked more like gods than human beings. They did not stop until they came to Saxland. Odin stayed here for a while and took a large part of this place under his rule. He gave the protection of the country to his three sons... Odin then continued his way north and came to Reidgotaland (Denmark).”

The stakes in Ynglinga correspond with this text, but Odin and avenesi, who are ‘like gods’, become ‘gods’ ten years later: “So he left his brothers Ve ve Vilje in Asgard, and he himself began to migrate with all the gods and a large part of other people, first west to Gardarike, and then south to Saxland. He had many sons, and after subjugating an extensive state in Saxland, he left his sons to the rule of that hometown. He himself went north to the sea and took up residence on an island called Odins in Fyen. “

We will not go into the issue of what was done in the north after the migration. As expected, the saga follows the issues of attempts at futuhat from right to left, relations with the indigenous people, the settlement of the dynasty and finally the birth of a new nation.

Folklorists who consider these bets to be a complete myth, therefore a fabrication, then attached deep mythological meanings to the mentioned places and concepts. For example, Asgard is presented in a simplifying way as the place of the gods. It is the center. Around him is Midgard (‘Middle City’). This is a place for people. Between the known world and the vast oceans, there is a place for giants (O'Donoghue 2008:17). Dec. However, a historical event is being pointed out here. There is an exodus. There is no data in the texts to link this migration story to Israelite knowledge, so to start from Babylon. Troy is well known, but it is known for the disaster it suffered in the face of Greek barbarism. Migration from here is not an unusual figure. As for migration from the As country, as far as I know, there is no example anywhere else. Migration is universal in the myths of the descent and origin of nations, but if the outputs are authentic, we should consider them individually and evaluate them in themselves.

The only source that we will apply to copy such a migration with our knowledge of history seems to be the beginning of the carved article for now. If, as it is said in the saga, Odin or someone from the places where the Turks lived brought this article and taught it to the Scandinavians, this migration is AD 2. it should not be later than a century. This date coincides with the end of the As rule in the Aral-Caspian steppes. This is also the date of the arrival of the Goths from Scandinavia to the steppe, and it would be fun at first glance to think of a migration from the steppe to Scandinavia in the opposite direction on the same days. But there is no reason to think that a people who once dominated a large part of the steppe and fathered the name of the Asian continent, which we use today, based on their importance to ancient writers, disappeared, while some parts Decamped to the northern world. A share of this people, who reached the plains north of the Altay mountains and appeared as a Few Budun in Göktürk inscriptions, may also have been scattered in the west and north. If not, it is necessary to ask where they are going.

Therefore, the historical equivalence of the disappearance of Aces in the steppe and the appearance of carved writing in Scandinavia eliminates the problem of migration from Asaland. But how do we explain Turkland? A statement made by Asaland Sturluson later, an annotation of history. According to Ynglinga, As is definitely the name of her people; they even use this name when they migrate to Scandinavia. This is a. The second fact is that the output is Turkland. The Prose Edda says this clearly. Ynglinga, on the other hand, is talking about the same thing because he placed the output in the Roman influence zone, that is, on the Azerbaijani land, and named it Turkland. We can place Asaland and Turkland one to the north and the other to the south of the Caucasus and say that there are bets from two countries in the middle, but Sturluson neither implies that he is talking about two separate countries, nor shows a way to copy them. Obviously, the subject of Aces, which he later learned in depth, rested on his knowledge of Turkland, used Asland in his new work, but left Turkland with vague expressions, not knowing what to do.

Our knowledge of history actually makes it possible to explain Azerbaijan. In the first millennium BC, the east of the Aras river was known as the land of Nakhchivan and beyond Aza, and it seems to have been used as such until the time of Strabo (Ağasıoğlu 2000:13). We can imagine the Roman water cannon in the south of the Caucasus during the Strabo era, but there were no other sources reporting from the Aza people in this region at that time, and we do not know about a migration in recent history. If the source of the Steppe Minorities is the people in Azerbaijan, the migration must have taken place earlier. Because a century before Strabo was born, the Asiatic people came from the north with their allies and invaded Maveraunnehr (Czegledy 1999:36-39).

Thus, although the geographical definition is clear, question marks appear about the fact that Turkland is Azerbaijan. Since Sturluson could not read Urartian writings at that time, where did he learn about the Few in Azerbaijan? Because there are at least 1400 years between Dec. In a traditional society where oral history knowledge is passed down through generations with very small deviations, it is quite possible that memories about the homeland in the south of the Caucasus will live for 1400 years. However, this time there is a four-century gap between leaving Azerbaijan and Decamping to Scandinavia.

We can only access this information, or rather interpretation, now. Sturluson did not know about this and was designing a one-stage migration. However, the rumors he compiled speak of two separate countries. Here he correctly identified one of them as Asaland, and explained the other as Turkland, which is obviously Azerbaijan, by applying to the knowledge of his period and “taking the mountain behind him”. We assume that he also asked the questions we asked, that he tried to resolve these contradictions and placed Turkland near Russia as the only job he could do.

Here the question will come up whether Turkland represents a bookish knowledge or is it compiled from traditions, and almost everyone says the first one. But can't Turkland describe the region at the southern end of the Urals? This is quite natural and likely. During the period when the Aces lived in the Caspian steppes, three ancient ancient sources called Turkae lived in the forested region just to the north, and the Hungarians who came out of this region centuries later and had nothing to do with the Göktürks also used the Turkish name for themselves (see for a review. Karatay 2009). The detail that may be useful here is that the removal of the Aces and the Turks from this region happened about the same days.

Since Odin will not live for four centuries, Azerbaijan cannot be his Turkland. The migration from Azerbaijan, that is, the country behind the great mountain range, may have been preserved in traditions in some way, but Odin was a ruler of Asaland and Turkland, that is, Western Asia, and perhaps represented the last bright personality of the era of As rule. Moreover, it is also possible to judge from some data in the Turkish world and especially in Turkish culture that he did not really emigrate; just as Selcuk Bey himself stayed in Turkestan, but his name came to Anatolia, a situation may also be the case here. It would be appropriate to address this in another study.

Prof. Dr. Osman KARATAY

Ege University, TDAE, Bornova - Izmir

Note: This communiqué has been prepared with the support of project No. 2009-TDAE-003 within the scope of Scientific Research Projects of Ege University.

Quote from the Source: https://ege.academia.edu/OsmanKaratay

________________________________________

resources

AĞASIOĞLU, Firidun, AzerXalqi, Baku, 2000.

BRODEUR, A. G., The Prose Edda by Snorri Sturluson, London – New York, 1923.

CZEGLEDY, Karoly, The Migration of the Turanian Ancients, trans. G. Karaağaç, Istanbul, 1999.

DALY, Kathleen L., Norse Mithology A to Z, New York, 2004.

J0N, A. Asbjörn, ”Shamanism and the Image of the Teutonic Deity, Ödinn", Folklore, X (1999), p. 68-76.

KARATAY, O ., Iran and Turan: Eurasia and the Middle East in the Age of Imaginary Miletas, Ankara, 2003., “A Dating Essay about the Disaster Before Ergenekon”, 1. Turkish Novella Festival from Far Asia to Near Asia, Afyon Kocatepe University, November 18-20, 2009.

KARATAY, O ., Aygun, E., "Alps and Elves: The Phenomenon of Heroism in the Turkish and Scandinavian Worlds”, II. International Turkic World Culture Congress, 119-25 April 2010, Cesme – Izmir.

Swedish Turkish, LAGERBRING, Sven, Similarities of Swedish with Turkish. The Turkish Ancestors of the Swedes, trans. Abdullah Gürgün, Istanbul, 2008.

LOOIJENGA, Tineke, Texts and Contexts of the Oldest Runic Inscriptions, Leiden Boston, 2003.

O'DONOGHUE, Heather,From Asgard to Valhalla: The Remarkable History of the Norse Myths, London, 2008.

Snorre Sturlason, Heimskringla: The Norse King Sagas, trans. S. Laing - P. G. Foote, London – New York, 1961.

Snorri Sturluson, Heimskringla: History of the Kings of Norway, trans. L. M. Hollander, Austin, 2002.

PORSTEINSSON, Steingrimur J., ”The Cult of Ödinn in Iceland", Nine Norse Studies, yay. G. Turville-Petre, Bristol, 1972.

Footnotes:

[1] Ex. Although it was included in the original translation and previous editions of Samuel Laing, who was the first to translate this saga into English, this chapter is not found in the 1907 edition of the Norrcena Society (London, Copenhagen, Stockholm, Berlin, New York), where his translation was used, and it goes directly to Kara Halfdan, the first king's right-hand man. This is largely due to the discomfort with the content of this section, and to some extent against the sagas 20. we can attribute it to the experimental and critical attitude that developed at the beginning of the century.

[2] We have made these translations in comparison with Laing's old text (London-New York 1961:7-11) and Hollammer's (Austin 2002:6-10) translations into English. Although there are no major differences in the basics, in some expressions it was necessary to copy the two texts. We hope that our colleague who works on this topic will make a direct translation from the Icelandic language in the near future.

[3] Prose Edda texts are quoted from the translation of Lagerbring's book (2008:74-77). Although there are some differences in meaning in Brodeur's translation (1923:6-12), it turns out that we will not discuss the details since textual analysis is not our topic here.

[4] The most extensive information about aces in Turkish can be found in Czegledy (1999:33-66).

[5] Gürgün Turkland, who translated the work, uses the word Turkey in the past places, but we have written the main form in order not to prejudice its authenticity.

***

TÜKAV -Foundation for Research and Promotion of Turkish Culture

---

LA RUTA MIGRATORIA DE ODÍN Y TURKLAND

Prof. Dr. Osman KARATAY

Sin duda, buscar artículos relacionados con lo turco en la cultura escandinava será visto como una idea extrema. Pero tanto el hecho de que esta región sea una extensión integral del espacio geopolítico euroasiático como el hecho de que la presencia y la influencia turcas hayan llegado a rincones mucho más remotos que Escandinavia relativizan el tema de tal examen. Por lo tanto, debemos enfatizar que en realidad es tarde en dicho examen. Nos encontramos con las primeras apuestas que protegían los derechos de autor de Turkishness y Escandinavia hace unos nueve años y usamos algunas de ellas en nuestro libro Iran and Turan (Karatay 2003: 84-85, 204). Posteriormente, profundizamos en nuestra investigación y finalmente, considerando que era apropiado abordar esto en un proyecto de investigación, remitimos el tema a un estudiante como un proyecto de tesis apoyado por la universidad. Este trabajo aún está en curso y los primeros productos se fabricaron en Çeşme en abril de 2010 durante el II. Fue presentado en el Congreso Internacional de Cultura Mundial Turca. En esta declaración, nos gustaría transmitir e interpretar el registro histórico que marcó el comienzo de esta aventura y nos llevó a este estudio.

Los sobrevivientes son en su mayoría historias heroicas de los pueblos germánicos del norte, que se han registrado en Islandia desde 1190. Hay un amplio mundo de derecho que se extiende a Alemania e Inglaterra, pero entendemos las sagas de la región escandinava más que esta palabra, y leemos las sagas; historias de los principales ancianos de Dinamarca, Noruega y Suecia. El más importante de ellos es una colección de derechos escrita por un sacerdote llamado Snurri Sturlusor en Islandia alrededor de 1230 y que llamamos Heimskringla; cada una de estas sagas está dedicada a un rey individual, y se trata de información histórica. Pero el libro comienza con una saga introductoria con misteriosas descripciones geográficas en la primera página, que nuestros contemporáneos veían como la sección 'navaja', e incluso en algunas publicaciones ni siquiera necesitaban incluirlas en el libro.[1] En esta introducción, que se considera un derecho aparte con este nombre porque explica el origen de la dinastía noruega Ynglinga, se describe la migración de Asia Central a Escandinavia de un hombre llamado Odin, el antepasado de la dinastía, que luego fue deificado junto con su aven en la mente vikinga politeísta. Unos diez años antes de este trabajo, Sturluson recopiló información sobre la Decadencia del cristianismo y escribió un trabajo separado. La obra conocida como la Edda Prosaica presenta el período anterior con mayor detalle. No hay diferencia entre las dos obras que afecte radicalmente nuestro nivel de conocimiento sobre la migración de Odín, o más bien su tierra natal antes de la migración, pero las respuestas a algunas de las cosas que desciframos en la Edda Prosaica se encuentran claramente.

Antes de esta migración, es necesario mencionar Odin en pocas palabras. Odin, el líder del pueblo As del oeste de Asia central, es ante todo un héroe, y elhak es un guerrero. Su destino es ganar todas las guerras. De hecho, la batalla con las Camionetas a lo largo del río Don, que los Ases llevaron a cabo bajo la dirección de Odin, es la primera guerra en la historia de la humanidad y se menciona en muchas fuentes nórdicas antiguas (O'Donoghue 2008:24). También es natural que una persona tan poderosa vaya más allá de lo físico y, además de luchar contra Odin, también tiene un gran conocimiento de la magia (Porsteinsson 1972: 12). Por lo tanto, según una idea, es más correcto verlo como un líder en estos aspectos (Jön 1999:69). Su sabiduría y poder mágico también son shamil a la inscripción grabada con derechos de autor de un sistema mágico. Como era de esperar, Odin es quien inventó esta escritura, que también es utilizada por los turcos (Looijenga 2003:80; Daly 2004: 78). Odin, que combina tales cualidades superiores en su persona, tiene alrededor de 200 apodos, casi todos los cuales son descripciones de estas cualidades (Daly 2004: 63, 67). Un héroe que es tan elogiado y considerado superior será deificado en generaciones posteriores, pero lo extraño es que no hay cambios en sus cualidades. Es decir, aunque se le considera un dios, en realidad es una persona con poderes superiores. También es interesante que un sacerdote cristiano escribiera esto sin someterse a censura alguna, y es una actitud que no se hubiera esperado en la Edad Media europea. Quizás esto no hubiera sucedido en otro país. Cuando Odín fue deificado, es natural que quedaran muchas huellas de él en la cultura de las tribus germánicas. Por ejemplo, el miércoles, que significa Miércoles en inglés, es originalmente el " Día de Odin "(Día de Wodan) (Looijenga 2003:80).

Las partes de Heimskringla (Ynglinga) que mencionan la migración de Odín son las siguientes: [2]2 "Desde el norte, desde las montañas más allá de todas las regiones deshabitadas, fluye un río a lo largo del Svithjöth, cuyo nombre completo es Tanais (Don). El río divide los tres continentes. El este es Asia, el oeste es Europa.”

Svithjöth es en realidad Suecia. 9. a mediados de siglo, cuando los guerreros de una tribu rusa sueca conquistaron Rusia, el nombre de Rusia se convirtió en 'Gran Suecia'. La Edda prosaica no menciona el río Don, pero después de dividir el mundo en tres, describe Asia: [3] "Esta parte del mundo es agradable y hermosa... también es la mitad del mundo. Así como allí era más hermoso y bueno que en cualquier otro lugar de las otras partes, su gente era famosa por sus dones, sabiduría, fuerza, belleza y ciencia de todo tipo. “

No hay una descripción de esta Asia en Ynglinga, pero la Prosa da información que no está en la Edda y menciona a la gente As: "El país al este del río Don se llama Asaland o Asaheim( la tierra o patria de As), y llaman a la capital de este país Asgard. “

Si bien el continente se describe en una obra del mismo autor, la mención de las personas que nombraron ese continente en la otra probablemente esté relacionada con el desarrollo de la investigación de Sturluson. en su investigación después de 1220, su conocimiento sobre la gente As se profundizó, y agregó a Ynglinga, creyendo que no era solo un nombre continental, e identificando la ubicación exacta de la patria As a partir de fuentes antiguas. Esta apuesta As apunta a un hecho sorprendente en el debate sobre la oportunidad o antigüedad del conocimiento de Sturluson. En el período anterior a la llegada de los hunos, una tribu llamada As era el líder en las llanuras que se extendían hasta las montañas de Aral al este del río Don.[4] De hecho, con el tiempo, el Área, una de las comunidades gobernadas por ellos, cobró protagonismo, y los hunos conquistaron esta región derrotando las Áreas. El hecho de que una fuente de los vikingos, que creemos que conocía muy bien la situación actual, tuviera una información muy antigua pero completamente precisa de esta manera no puede explicarse solo por el hecho de que se basaban en el conocimiento escrito griego y latino antiguo. Esto apunta a una tradición bien establecida, una leyenda de los antiguos, y da el nombre no de otro pueblo, sino del pueblo As, cuyas áreas de dominio eran relativamente estrechas y duraban poco tiempo. Aunque no conocemos una ciudad que lleve el nombre de los Ases en las estepas occidentales, ni siquiera una ciudad identificada con ellos, naturalmente deberíamos dar la bienvenida a la atribución de una ciudad que lleve sus nombres en las narraciones compiladas en un momento posterior. Continuemos desde Ynglinga:

"Había un gobernante en esta ciudad capital cuyo nombre era Odín ... Odin era un guerrero que fue a países grandes y lejanos y se llevó mucha ciudad natal. Era tan victorioso que la victoria estaría de su lado en cada batalla. Su pueblo creía que la victoria era suya en cada batalla... A menudo iba tan lejos que pasaban años en su viaje. “

"De noreste a suroeste se extiende una cordillera que separa Great Swithiod de otros pueblos de origen . El sur de esta cordillera no está lejos de Turkland, donde se encuentra la gran finca de Odin.”

A primera vista, la siguiente evaluación no estaría fuera de lugar: así como la percepción de los montes Urales en su conjunto era desconocida en los libros de texto antiguos, la frontera rusa no habría llegado tan lejos y, como se menciona aquí, habría terminado en los tramos superiores del río Don. En esta región, solo los caucásicos se destacan como lo suficientemente significativos como para distinguir los pueblos de origen. También tiene un problema con la dirección. Los Cárpatos se encuentran en la dirección en la que se les llama aquí, pero están excluidos del alcance de esta apuesta. El sur del Cáucaso era elhak Turkland en los días en que vivía Sturluson. Sin embargo, en el trabajo anterior de Sturluson, Prose Edda, Turkland se describe de manera diferente: "Cerca de la mitad del mundo, en el lugar que llamamos Turkland, se construyó la estructura más espectacular y se estableció un dormitorio. Este lugar se llamaba Troya ... (Tor, hijo de Menón, uno de los reyes troyanos) se entregó a trabajar por el país tracio, que ahora llamamos Trudheim. Luego comenzó a viajar de país en país... (Friallaf, que vino de su generación, también tuvo un hijo). Su nombre era Voden. Lo llamamos Odin. Era famoso por su sabiduría y habilidades. “

Hay exactamente los elementos en este texto que los críticos contemporáneos atribuyen a la similitud de los nombres. El autor ha hecho pleno uso de las connotaciones sonoras de las palabras Troya, Tracia y turco. A esto también se suma Thor, uno de los nombres especiales que más usan los norteños en la actualidad. Pero como mencionamos anteriormente, deberíamos explicar esto con el conocimiento de la 'investigación regular' antes. De lo contrario, aunque el estado selyúcida de Anatolia está experimentando su período más brillante bajo el liderazgo de Alaaddin Keykubat, sabrá que incluso Anatolia occidental, no solo Tracia, no podía considerarse Turklandia en esos días, Bizancio todavía se mantiene en su lugar como una roca. El estado de Anadolu Selcuklu está viviendo su período más brillante. En cuanto a la búsqueda de un Turkland en Anatolia occidental en la antigüedad, no hay ningún recurso que Sturluson o cualquier otra persona pueda usar, al menos aún desconocido. Por lo tanto, debemos transmitir esta información en Edda Prosaica. De todos modos, el autor no usa la referencia a Troya o Tracia en su nueva obra, que escribió unos 10 años después. Él también ha transmitido el viejo conocimiento.

Ambas fuentes intentan explicar el motivo de la migración sin herir el orgullo de Odín. Según la Edda Prosaica, Odín " en su sabiduría entendió que su nombre sería muy alto en el norte del mundo y que todos los reyes serían honrados más que todos ellos. Esto le hizo sentir una sensación de separación de Turkland [5]. En Ynglinga, la migración se atribuye a una razón muy concreta, una amenaza externa: "En ese momento, los caciques romanos se habían extendido a muchas partes del mundo y conectaban a todos los pueblos consigo mismos, y por esta razón muchos caciques habían huido de sus propiedades. Pero Odin, que tenía visión de futuro y tenía el poder de la magia, sabía que su propio linaje vendría y se establecería en la mitad norte del mundo. “

El elemento de impresión romana aquí elimina una vez más la posibilidad de que Turkland pueda ser Turquestán a primera vista. Además, Odín vivía en un lugar que podría describirse como la mitad o lado sur del mundo, lo que probablemente no podría verse de esta manera en Turquestán, que se encuentra en la misma latitud que Vanaland y Asaland. Por otro lado, Azerbaiyán, que se encuentra al sur de la región concentrada, está más integrado con el sur porque las montañas del Cáucaso cortan la conexión con el norte.

Ruta de Migración de Odin

La Edda prosaica describe la migración de la siguiente manera: "Partió con un grupo abarrotado de jóvenes, ancianos, mujeres y hombres detrás de él. Tenían muchas cosas valiosas con ellos. En cualquier país por el que pasaran, dondequiera que pasaran, eran elogiados. Se decía que parecían más dioses que seres humanos. No pararon hasta llegar a Saxland. Odín se quedó aquí por un tiempo y tomó una gran parte de este lugar bajo su gobierno. Dio la protección del país a sus tres hijos... Odín luego continuó su camino hacia el norte y llegó a Reidgotaland (Dinamarca).”

Lo que está en juego en Ynglinga se corresponde con este texto, pero Odin y avenesi, que son 'como dioses', se convierten en 'dioses' diez años después :" Así que dejó a sus hermanos Ve ve Vilje en Asgard, y él mismo comenzó a emigrar con todos los dioses y una gran parte de otras personas, primero al oeste a Gardarike, y luego al sur a Saxland. Tuvo muchos hijos, y después de subyugar un extenso estado en Saxland, dejó a sus hijos al gobierno de esa ciudad natal. Él mismo se dirigió al norte hacia el mar y se instaló en una isla llamada Odins en Fyen. “

No entraremos en el tema de lo que se hizo en el norte después de la migración. Como era de esperar, la saga sigue los problemas de los intentos de futuhat de derecha a izquierda, las relaciones con los indígenas, el asentamiento de la dinastía y, finalmente, el nacimiento de una nueva nación.

Los folcloristas que consideran que estas apuestas son un mito completo, por lo tanto, una invención, luego atribuyeron profundos significados mitológicos a los lugares y conceptos mencionados. Por ejemplo, Asgard se presenta de manera simplificadora como el lugar de los dioses. Es el centro. A su alrededor está Midgard ('Ciudad Media'). Este es un lugar para la gente. Entre el mundo conocido y los vastos océanos, hay un lugar para gigantes (O'Donoghue 2008:17). Dic. Sin embargo, aquí se señala un evento histórico. Hay un éxodo. No hay datos en los textos para vincular esta historia de migración con el conocimiento israelita, así que comencemos desde Babilonia. Troya es bien conocida, pero es conocida por el desastre que sufrió ante la barbarie griega. La migración desde aquí no es una cifra inusual. En cuanto a la migración del país As, que yo sepa, no hay ejemplo en ningún otro lugar. La migración es universal en los mitos de la ascendencia y el origen de las naciones, pero si los resultados son auténticos, deberíamos considerarlos individualmente y evaluarlos en sí mismos.

La única fuente que aplicaremos para copiar tal migración con nuestro conocimiento de la historia parece ser el comienzo del artículo tallado por ahora. Si, como se dice en la saga, Odín o alguien de los lugares donde vivían los turcos trajo este artículo y se lo enseñó a los escandinavos, esta migración es AD 2. no debería ser más tarde de un siglo. Esta fecha coincide con el final del dominio As en las estepas Aral-Caspio. Esta es también la fecha de la llegada de los godos de Escandinavia a la estepa, y sería divertido a primera vista pensar en una migración de la estepa a Escandinavia en la dirección opuesta en los mismos días. Pero no hay ninguna razón para pensar que un pueblo que alguna vez dominó una gran parte de la estepa y engendró el nombre del continente asiático, que usamos hoy, en función de su importancia para los escritores antiguos, desapareció, mientras que algunas partes se mudaron al mundo del norte. Una parte de este pueblo, que llegó a las llanuras al norte de las montañas de Altay y apareció como unos pocos Budun en las inscripciones de Göktürk, también puede haber estado disperso en el oeste y el norte. Si no, es necesario preguntar a dónde van.

Por lo tanto, la equivalencia histórica de la desaparición de los Ases en la estepa y la aparición de la escritura tallada en Escandinavia elimina el problema de la migración de Asaland. Pero, ¿cómo explicamos Turkland? Una declaración hecha por Asaland Sturluson más tarde, una anotación de la historia. Según Ynglinga, As es definitivamente el nombre de su gente; incluso usan este nombre cuando migran a Escandinavia. Esto es a. El segundo hecho es que la salida es Turkland. La Edda Prosaica lo dice claramente. Ynglinga, por otro lado, está hablando de lo mismo porque colocó la salida en la zona de influencia romana, es decir, en la tierra azerbaiyana, y la llamó Turkland. Podemos colocar Asaland y Turkland uno al norte y el otro al sur del Cáucaso y decir que hay apuestas de dos países en el medio, pero Sturluson no implica que esté hablando de dos países separados, ni muestra una forma de copiarlos. Obviamente, el tema de los Ases, que luego aprendió en profundidad, se basó en su conocimiento de Turkland, usó Asland en su nuevo trabajo, pero dejó Turkland con expresiones vagas, sin saber qué hacer.

Nuestro conocimiento de la historia en realidad hace posible explicar Azerbaiyán. En el primer milenio antes de Cristo, el este del río Aras se conocía como la tierra de Nakhchivan y más allá de Aza, y parece haber sido utilizada como tal hasta la época de Estrabón (Ağasıoğlu 2000:13). Podemos imaginar el cañón de agua romano en el sur del Cáucaso durante la era de Estrabón, pero no había otras fuentes informando del pueblo Aza en esta región en ese momento, y no conocemos una migración en la historia reciente. Si la fuente de las Minorías esteparias es la gente de Azerbaiyán, la migración debe haber tenido lugar antes. Porque un siglo antes de que naciera Estrabón, el pueblo asiático vino del norte con sus aliados e invadió Maveraunnehr (Czegledy 1999:36-39).

Por lo tanto, aunque la definición geográfica es clara, aparecen signos de interrogación sobre el hecho de que Turkland es Azerbaiyán. Dado que Sturluson no podía leer los escritos urartianos en ese momento, ¿dónde aprendió sobre los Pocos en Azerbaiyán? Porque hay al menos 1400 años entre Dic. En una sociedad tradicional donde el conocimiento de la historia oral se transmite de generación en generación con desviaciones muy pequeñas, es muy posible que los recuerdos sobre la patria en el sur del Cáucaso vivan durante 1400 años. Sin embargo, esta vez hay una brecha de cuatro siglos entre dejar Azerbaiyán y mudarse a Escandinavia.

Solo podemos acceder a esta información, o más bien interpretación, ahora. Sturluson no sabía nada de esto y estaba diseñando una migración de una etapa. Sin embargo, los rumores que recopiló hablan de dos países separados. Aquí identificó correctamente uno de ellos como Asalandia, y explicó el otro como Turklandia, que obviamente es Azerbaiyán, aplicando el conocimiento de su período y "dejando atrás la montaña". Suponemos que también hizo las preguntas que hicimos, que trató de resolver estas contradicciones y colocó a Turkland cerca de Rusia como el único trabajo que podía hacer.

Aquí surgirá la pregunta de si Turkland representa un conocimiento libresco o está compilado a partir de tradiciones, y casi todos dicen el primero. ¿Pero no puede Turkland describir la región en el extremo sur de los Urales? Esto es bastante natural y probable. Durante el período en que los Ases vivían en las estepas del Caspio, tres antiguas fuentes antiguas llamadas Turkae vivían en la región boscosa justo al norte, y los húngaros que salieron de esta región siglos después y no tuvieron nada que ver con los Göktürks también usaron el nombre turco para ellos mismos (ver para una revisión. Karatay 2009). El detalle que puede ser útil aquí es que la eliminación de los Ases y los turcos de esta región ocurrió aproximadamente los mismos días.

Dado que Odin no vivirá durante cuatro siglos, Azerbaiyán no puede ser su Turkland. La migración desde Azerbaiyán, es decir, el país detrás de la gran cordillera, puede haberse conservado en las tradiciones de alguna manera, pero Odin era un gobernante de Asaland y Turkland, es decir, Asia occidental, y quizás representaba la última personalidad brillante de la era de As regla. Además, también es posible juzgar a partir de algunos datos en el mundo turco y especialmente en la cultura turca que realmente no emigró; así como el propio Selcuk Bey se quedó en Turquestán, pero su nombre llegó a Anatolia, una situación también puede ser el caso aquí. Sería apropiado abordar esto en otro estudio.

Prof. Dr. Osman KARATAY

Universidad Ege, TDAE, Bornova-Izmir

Nota: Este comunicado ha sido elaborado con el apoyo del proyecto No. 2009-TDAE-003 dentro del alcance de los Proyectos de Investigación Científica de la Universidad Ege.

Cita de la Fuente: https://ege.academia.edu/OsmanKaratay

________________________________________

recursos

AĞASIOĞLU, Firidun, AzerXalqi, Bakú, 2000.

BRODEUR, A. G., La Edda prosaica de Snorri Sturluson, Londres – Nueva York, 1923.

CZEGLEDY, Karoly, La migración de los antiguos turanianos, trad. G. Karaağaç, Estambul, 1999.

DALY, Kathleen L., Mitología nórdica de la A a la Z, Nueva York, 2004.

J0N, A. Asbjörn, "El chamanismo y la Imagen de la Deidad Teutónica, Ödinn", Folklore, X (1999), págs. 68-76.

KARATAY, O ., Irán y Turan: Eurasia y Oriente Medio en la Era de las Miletas Imaginarias, Ankara, 2003., "Un Ensayo de Citas sobre el Desastre Antes de Ergenekon", 1. Festival de Novelas Turcas de Asia Lejana a Asia Cercana, Universidad Afyon Kocatepe, del 18 al 20 de noviembre de 2009.

KARATAY, O ., Aygun, E., "Alpes y Elfos: El Fenómeno del Heroísmo en los Mundos Turco y Escandinavo", II Congreso Internacional de Cultura Mundial Turca, 119-25 de abril de 2010, Cesme – Izmir.

Turco sueco, LAGERBRING, Sven, Similitudes del sueco con el turco. Los antepasados turcos de los suecos, trans. Abdullah Gürgün, Estambul, 2008.

LOOIJENGA, Tineke, Textos y contextos de las Inscripciones Rúnicas Más Antiguas, Leiden Boston, 2003.

O'DONOGHUE, Heather, De Asgard a Valhalla: La Notable Historia de los Mitos Nórdicos, Londres, 2008.

Snorre Sturlason, Heimskringla: Las sagas de los Reyes nórdicos, trans. S. Laing-PG Foote, Londres – Nueva York, 1961.

Snorri Sturluson, Heimskringla: Historia de los Reyes de Noruega, trans. L. M. Hollander, Austin, 2002.

PORSTEINSSON, Steingrimur J., "El culto a Ödinn en Islandia", Nueve Estudios nórdicos, sí. G. Turville-Petre, Bristol, 1972.

Notas a Pie de Página:

[1] Ej. Aunque se incluyó en la traducción original y ediciones anteriores de Samuel Laing, quien fue el primero en traducir esta saga al inglés, este capítulo no se encuentra en la edición de 1907 de the Norrcena Society (Londres, Copenhague, Estocolmo, Berlín, Nueva York), donde se utilizó su traducción, y va directamente a Kara Halfdan, la mano derecha del primer rey. Esto se debe en gran medida a la incomodidad con el contenido de esta sección, y en cierta medida contra las sagas 20. podemos atribuirlo a la actitud experimental y crítica que se desarrolló a principios de siglo.

[2] Hemos realizado estas traducciones en comparación con las traducciones al inglés del texto antiguo de Laing (Londres-Nueva York 1961:7-11) y Hollammer (Austin 2002:6-10). Aunque no hay grandes diferencias en lo básico, en algunas expresiones fue necesario copiar los dos textos. Esperamos que nuestro colega que trabaja en este tema haga una traducción directa del idioma islandés en un futuro próximo.

[3] Los textos en edda prosaica se citan de la traducción del libro de Lagerbring (2008: 74-77). Aunque hay algunas diferencias en el significado en la traducción de Brodeur (1923: 6-12), resulta que no discutiremos los detalles ya que el análisis textual no es nuestro tema aquí.

[4] La información más extensa sobre ace en turco se puede encontrar en Czegledy (1999:33-66).

[5] Gürgün Turkland, quien tradujo la obra, usa la palabra Turquía en lugares pasados, pero hemos escrito la forma principal para no perjudicar su autenticidad.

***

TÜKAV-Fundación para la Investigación y Promoción de la Cultura Turca