ORÍGENES Y EVOLUCIÓN DEL SISTEMA DE ESCRITURA CUNEIFORME / ÇİVİ YAZISI YAZI SİSTEMİNİN KÖKENLERİ

ORÍGENES Y EVOLUCIÓN DEL SISTEMA DE ESCRITURA CUNEIFORME

El sistema de escritura cuneiforme fue, probablemente, una creación sumeria. Las inscripciones más antiguas descubiertas hasta la fecha (más de un millar de tablillas y fragmentos que se remontan al año 3000 a.C., aproximadamente) están escritas con toda probabilidad en lengua sumeria e, independientemente de que los sumerios inventaran o no este sistema de signos, fueron ellos quienes, en el tercer milenio antes de nuestra era, lo convirtieron en un instrumento de escritura efectivo.

Poco a poco, los pueblos vecinos comenzaron a reconocer su carácter práctico, por lo que decidieron adoptarlo para sí adaptarlo a sus propias lenguas.

Así, en el segundo milenio a.C. estaba extendido ya por todo el Próximo Oriente.

En sus orígenes, la escritura cuneiforme no era sino un sistema de escritura pictográfico, esto es, cada signo era un dibujo de uno o varios objetos concretos y representaba una palabra cuyo significado era idéntico -o se aproximaba mucho- al objeto dibujado.

No obstante, un sistema de este tipo presenta dos inconvenientes fundamentales: por un lado, la forma tan complicada de los signos; por otro, la necesidad de disponer de un elevado número de signos, lo que lo convertía en un sistema poco ágil para su uso práctico.

Los escribas sumerios superaron la primera de estas dificultades mediante la simplificación y estandarización graduales de la forma de los signos, hasta que sus originales pictográficos dejaron de ser evidentes.

Por lo que respecta al segundo de estos obstáculos, redujeron el número de signos y los sometieron a ciertos límites por medio de varios recursos, entre ellos -el más importante- el de sustituir valores ideográficos por otros Fonéticos.

La tabla que aparece en la imagen pretende, precisamente, ilustrar este fenómeno.

Así, y en orden de arriba abajo,se aprecia:

1. Dibujo de una estrella. Representa básicamente la palabra sumeria AN, que quiere decir "CIELO". El mismo signo se utiliza para representar la palabra DINGIR (DIOS).

2. Representa la palabra KI, cuyo significado es TIERRA. Obviamente pretendía ser un dibujo de la tierra.

3. Se trata del dibujo estilizado de la parte superior del cuerpo de un hombre. Representa la palabra LU, "HOMBRE".

4. Dibujo del sexo femenino. Representa la palabra SAL, "PARTES PUDENDAS (FEMENINAS)". Este signo también se utiliza para indicar la palabra MUNUS, "MUJER".

5. Dibujo de una montaña. Representa la palabra KUR, cuyo significado más común es precisamente "MONTAÑA".

6. Ilustración del ingenioso recurso que los inventores del sistema de escritura sumerio no tardaron en desarrollar y por medio del cual se podían representar gráficamente palabras que resultaban relativamente difíciles de plasmar usando el sistema pictográfico ordinario. El signo, que representa la palabra GEME, "MUCHACHA ESCLAVA", es en realidad una combinación de dos signos: el utilizado para designar la palabra MUNUS (MUJER) y el propio de la palabra KUR (MONTAÑA) (signos 4 y 5). Por tanto, este signo compuesto expresa la idea "MUJER-MONTAÑA". Pero, dado que en la sociedad sumeria las jóvenes esclavas procedían mayoritariamente de las regiones montañosas de los alrededores, el compuesto resultaba apropiado para indicar la palabra sumeria GEME, esto es, "MUCHACHA ESCLAVA".

7. Dibujo de una cabeza. Representa la palabra sumeria SAG, "CABEZA".

8. Otro dibujo de una cabeza. Los trazos verticales marcan la parte de ésta que pretendía representar, esto es, la boca. Es, por tanto, el signo que representa la palabra sumeria KA, "BOCA". Era utilizado igualmente para la palabra DUG (HABLAR).

9. Probablemente se trate de un dibujo de un cuenco destinado fundamentalmente a contener comida. Representa la palabra NINDA, "COMIDA".

10. Signo compuesto, formado a su vez por los signos de la boca y de la comida (números 8 y 9). Representa la palabra KU, "COMER".

11. Dibujo de una corriente de agua. Representa la palabra A, "AGUA". Este signo nos proporciona un claro ejemplo del proceso mediante el cual la escritura sumeria fue perdiendo su carácter pictográfico escasamente práctico para convertirse en un sistema de escritura fonético. Si bien la palabra sumeria A (signo 11) se utilizaba fundamentalmente para "AGUA", también tenía el significado de EN, palabra que denota relación y que representa un concepto difícil de plasmas pictográficamente. En vez de tratar de inventar un completo signo pictórico para representar la palabra EN, a los creadores de la escritura sumeria se les ocurrió la ingeniosa idea de utilizar también para ella el signo para designar el agua, A (AGUA), dado que ambas palabras tenían idéntica pronunciación. Los primeros escribas sumerios se dieron cuenta de que un signo ligado a una palabra en particular podía ser utilizado para designar otra palabra con un significado radicalmente distinto, siempre que el sonido de ambas fuese el mismo. Con la extensión gradual de esta práctica, la escritura sumeria inició un proceso de alejamiento de su carácter pictográfico para tender cada vez más hacia una escritura estrictamente fonética.

12. Combinación de los signos asignados a BOCA Y AGUA (números 8 y 11). Representa la palabra NAG, "BEBER".

13. Dibujo de la parte inferior de una pierna y de un pie en el acto de caminar. Representa la palabra DU, "IR", "IRSE", que aunque también GUB, "PERMANECER DE PIE".

14. Dibujo de un pájaro. Representa la palabra MUSHEN, "AVE".

15. Dibujo de un pez. Representa la palabra HA, "PEZ". Este signo nos proporciona otro ejemplo de la evolución fonética de la escritura sumeria. La palabra sumeria HA no sólo significa "PEZ", sino también "PODRÍA", es decir, el sumerio contaba con dos palabras HA, de pronunciación idéntica pero dispares semánticamente. Por tanto, ya en los primeros estadios del desarrollo de su escritura los escribas sumerios comenzaron a utilizar el signo que representa HA, "PEZ", para representar también el HA, "PODRÍA", idéntico fonéticamente.

16. Dibujo de la cabeza y de los cuernos de un buey. Representa la palabra GUD, "BUEY".

17. Dibujo de la cabeza de una vaca. Representa la palabra AB, "VACA".

18. Dibujo de una espiga de cebada. Representa la palabra SHE, "CEBADA".

Los signos contenidos en la primera columna corresponden al período más temprano que se conoce dentro del proceso evolutivo de la escritura sumeria.

Poco después de la invención de la escritura pictográfica, los escribas sumerios concluyeron que era más práctico girar la tablilla de modo tal que los pictogramas pasan a descansar sobre su arista izquierda. A medida que la escritura fue evolucionando esta práctica se convirtió en habitual, y los signos acabaron experimentando un giro de noventa grados.

La segunda columna de la tabla (imagen) muestra los signos pictográficos una vez realizado este giro. Las dos columnas siguientes representan la escritura "arcaica", la corriente desde aproximadamente el año 2500 hasta el 2350 antes de nuestra era: la columna III muestra los signos en forma de cuña escritos sobre arcilla, mientras que la columna IV hace lo propio con la forma lineal de los signos tal y como se inscribían en piedra y metal.

Por su parte, las columnas V y VI ilustran la forma de los signos durante el período comprendido entre los años 2350 y 2000 a.C., aproximadamente. Los signos de la columna VII se asemejan a los empleados durante la primera mitad del segundo milenio antes de Cristo, esto es, el período durante el cual se inscribieron la mayoría de las tablillas. Las formas más simplificadas presentan en la última columna (VIII) corresponden a los signos que utilizaban los escribas de la corte asirios en el primer milenio antes de nuestra era.

Bibliografía: Kramer, La historia empieza en Sumer.

****

ÇİVİ YAZISI YAZI SİSTEMİNİN KÖKENLERİ VE DEĞİŞİMİ

Çivi yazısı yazma sistemi muhtemelen bir Sümer eseriydi. Bugüne kadar keşfedilen en eski yazıtlar (MÖ 3000'e kadar uzanan binden fazla tablet ve parça) büyük olasılıkla Sümer dilinde yazılmıştır ve Sümerlerin bu işaret sistemini icat edip etmediklerine bakılmaksızın, MÖ üçüncü binyılda onu etkili bir hale getirenler onlardı. yazma aracı.

Komşu halklar yavaş yavaş pratik karakterini tanımaya başladılar, bu yüzden onu kendi dillerine uyarlamak için benimsemeye karar verdiler.

Böylece, MÖ ikinci binyılda, Yakın Doğu'da zaten yaygındı.

Kökenlerinde çivi yazısı, piktografik bir yazı sisteminden başka bir şey değildi, yani her işaret bir veya birkaç somut nesnenin çizimiydi ve anlamı çizilen nesneyle aynı veya çok yakın olan bir kelimeyi temsil ediyordu.

Bununla birlikte, bu tür bir sistemin iki temel dezavantajı vardır: bir yandan işaretlerin çok karmaşık şekli; Öte yandan, çok sayıda işarete sahip olma ihtiyacı, bu da onu pratik kullanım için seyrek bir sistem haline getirdi.

Sümer Din Bilginleri, bu zorlukların ilkini, resimsel orijinalleri belirginleşene kadar işaretlerin şeklini kademeli olarak basitleştirerek ve standartlaştırarak aştılar.

Bu engellerden ikincisine gelince, aralarında - en önemlisi - ideografik değerleri fonetik olanlarla değiştirmek olan çeşitli kaynaklar aracılığıyla işaret sayısını azalttılar ve belirli sınırlara tabi tuttular.

Resimde görünen tablo, tam olarak bu fenomeni göstermeyi amaçlamaktadır.

Böylece ve yukarıdan aşağıya doğru sırayla takdir edilir:

1. Bir yıldızın çizimi. Temel olarak "cennet" anlamına gelen Sümer AN kelimesini temsil eder. Aynı işaret DİNGİR (TANRI) kelimesini temsil etmek için kullanılır.

2. Anlamı DÜNYA olan Kİ kelimesini temsil eder. Belli ki dünya'nın bir çizimi olması amaçlanmıştı.

3. Bir erkeğin üst vücudunun stilize bir çizimidir. LU kelimesini temsil eder, "ADAM".

4. Kadın cinsiyetinin çizimi. TUZ kelimesini temsil eder, "PUDENDAL (DİŞİL) KISIMLAR." Bu işaret aynı zamanda MUNUS, "KADIN" kelimesini belirtmek için de kullanılır.

5. Bir dağın çizimi. En yaygın anlamı tam olarak "DAĞ" olan KUR kelimesini temsil eder.

6. Sümer yazı sisteminin mucitlerinin geliştirilmesinin uzun sürmediği ve sıradan piktografik sistem kullanılarak çevrilmesi nispeten zor olan kelimelerin grafiksel olarak temsil edilebildiği ustaca aygıtın illüstrasyonu. GEME, "KÖLE kız" kelimesini temsil eden işaret aslında iki işaretin birleşimidir: MUNUS (KADIN) kelimesini belirtmek için kullanılan ve KUR (DAĞ) kelimesine uygun olan (işaretler 4 ve 5). Bu nedenle, bu bileşik işaret "KADIN-DAĞ" fikrini ifade eder. Ancak Sümer toplumunda genç köle kızlar çoğunlukla çevredeki dağlık bölgelerden geldiğinden, bileşik Sümerce GEME, yani "KÖLE KIZ" kelimesini belirtmek için uygundu.

7. Bir kafa çizimi. Sümerce SARKMA, "KAFA" kelimesini temsil eder.

8. Başka bir kafa çizimi. Dikey vuruşlar, temsil etmeyi planladığım kısmı, yani ağzı işaretler. Bu nedenle Sümerce KA, "AĞIZ" kelimesini temsil eden işarettir. Aynı zamanda KAZMAK (konuşmak) kelimesi için de kullanıldı.

9. Muhtemelen öncelikle yiyecek içermesi amaçlanan bir kasenin çizimidir. NİNDA kelimesini temsil eder, "YEMEK".

10. Ağız ve yiyecek belirtileriyle (sayı 8 ve 9) oluşan bileşik bir işaret. KU kelimesini temsil eder, "yemek için."

11. Bir su akışının çizimi. "SU" kelimesini temsil eder." Bu işaret bize Sümer yazısının fonetik bir yazı sistemi haline gelmek için zar zor pratik resimsel karakterini kaybettiği sürecin açık bir örneğini sunuyor. Sümer kelimesi A (işaret 11) esas olarak "SU" için kullanılmasına rağmen, ilişkiyi ifade eden ve piktografik olarak zor bir plazma kavramını temsil eden bir kelime olan EN anlamına da sahipti. Sümer yazısının yaratıcıları, EN kelimesini temsil etmek için eksiksiz bir resimsel işaret icat etmeye çalışmak yerine, her iki kelimenin de aynı telaffuza sahip olması nedeniyle, suyu, A'yı (SUYU) belirtmek için işareti de kullanmak gibi ustaca bir fikir ortaya attılar. İlk Sümer Din Bilginleri, her ikisinin de sesi aynı olduğu sürece, belirli bir kelimeye bağlı bir işaretin kökten farklı bir anlamı olan başka bir kelimeyi belirtmek için kullanılabileceğini fark ettiler. Bu uygulamanın kademeli olarak genişlemesiyle Sümer yazımı, giderek daha katı bir fonetik yazıya yönelmek için resimsel karakterinden uzaklaşan bir süreç başlattı.

12. AĞIZ VE SUYA verilen işaretlerin kombinasyonu (sayı 8 ve 11). Dırdır kelimesini temsil eder, "içmek."

13. Yürüme hareketinde bir bacağın ve bir ayağın alt kısmının çizilmesi. DU kelimesini temsil eder, "GİTMEK", "AYRILMAK", aynı zamanda GUB olmasına rağmen "AYAKTA DURMAK".

14. Bir kuşun çizimi. LAPA, "KUŞ" kelimesini temsil eder.

15. Bir balık çizimi. HA, "BALIK" kelimesini temsil eder. Bu işaret bize Sümer yazısının fonetik evriminin başka bir örneğini sunar. Sümerce HA kelimesi sadece "BALIK" anlamına gelmez, aynı zamanda "YAPABİLİR" anlamına da gelir, yani Sümerce'de aynı telaffuza sahip ancak anlamsal olarak farklı iki HA kelimesi vardı. Bu nedenle, yazılarının gelişiminin ilk aşamalarında, Sümer yazarları, fonetik olarak özdeş olan HA, "OLABİLİR" i de temsil etmek için Ha'yı temsil eden "BALIK" işaretini kullanmaya başladılar.

16. Bir öküzün başının ve boynuzlarının çizimi. "ÖKÜZ" kelimesini temsil eder.

17. Bir ineğin kafasının çizimi. AB, "İNEK" kelimesini temsil eder.

18. Arpa kulağının çizimi. O, "ARPA" kelimesini temsil ediyor.

Birinci sütunda yer alan işaretler, Sümer yazısının evrimsel süreci içinde bilinen en eski döneme karşılık gelir.

Piktografik yazının icadından kısa bir süre sonra Sümer yazarları, tableti piktogramların sol kenarına dayanacak şekilde çevirmenin daha pratik olduğu sonucuna vardılar. Yazı geliştikçe, bu uygulama alışkanlık haline geldi ve işaretler doksan derecelik bir dönüş yaşadı.

Tablonun ikinci sütunu (resim), bu dönüş yapıldıktan sonra piktografik işaretleri gösterir. Aşağıdaki iki sütun, çağımızdan yaklaşık 2500 ila 2350 yıl öncesine ait olan "arkaik" yazıyı temsil etmektedir: sütun III, kil üzerine yazılmış kama şeklindeki işaretleri gösterirken, sütun IV, işaretlerin doğrusal şekliyle aynı şeyi yapar. taş ve metal üzerine yazılmıştır.

Öte yandan, V ve VI sütunları, MÖ 2350 ile 2000 yılları arasındaki dönemde, yaklaşık olarak işaretlerin şeklini göstermektedir. Sütun vıı'deki işaretler, MÖ ikinci binyılın ilk yarısında, yani tabletlerin çoğunun yazıldığı dönemde kullanılanlara benzemektedir. Son sütunda (VIII) sunulan daha basitleştirilmiş formlar, Asur mahkeme katiplerinin MÖ ilk binyılda kullandıkları işaretlere karşılık gelmektedir.

Kramer, Hikaye Sümer'de başlıyor.